Welkom bij Ellen la Faille Photography

Uitgelicht

Welkom in de wereld van (concert) fotografie! Na jaren deze hobby met liefde te doen, vind ik dat het tijd is om het met anderen te delen. Met jou, het publiek.

Mijn doel is om meer van het vak te leren en mijn eigen skills te verbeteren. Met name om die momenten vast te leggen die de emotie weergeven. Maar ook om anderen te helpen en te inspireren met hun pad als fotograaf.

Voel je vrij om vraag te stellen of een reactie achter te laten!
Ellen la Faille

Advertenties

Verplicht niksen op een festival is verdacht moeilijk

Pínto - GanaimTegenwoordig kom ik nog maar weinig op festivals zonder als fotograaf aan het werk te zijn. Afgelopen weekend had ik eindelijk de kans om naar Zomerfolk te gaan zonder als een kip zonder kop van het ene podium naar het andere podium te hoeven rennen. Ware het niet dat ik op vrijdagmiddag alsnog als fotograaf werd gevraagd namens twee van de optredende bands.

Natuurlijk! Ik zou niet weten wat ik van 12.00-0.00 uur moet doen. Na een rondje over het veld, begin ik mij namelijk al af te vragen hoe laat het is en of ik al bijna naar huis kan. Op zo’n moment merk ik pas hoe belangrijk het is om te ontspannen en te nietsen op een festival. Op drie concerten na hoef ik niets, helemaal niets. Lees verder

Flashback Friday: Dutch Darts Masters Zwolle

Zelf ben ik niet de grootste sport fan. Ik bedoel, 22 mannen die achter een bal aanrennen, hem wegschoppen om er vervolgens weer achteraan te rennen. Je moet er maar zin in hebben. Daarentegen kijk ik wel graag naar darts. Hoewel, weinig charmant, de mannen hebben meestal een buikje, spreken allerbelabberdst Engels (de Nederlanders althans) en het haar van sommigen… Toch heeft het wel iets om een avond lang vliegende pijltjes te kijken.

Fotograferen is echter anders. Daar kwam ik vorige week vrijdag achter tijdens het Dutch Darts Masters in de IJsselhallen in Zwolle. Ik had accreditatie gekregen om er te mogen fotograferen. En na een korte rondleiding van degene die de pers afhandelt, kon ik aan de slag. “Daar komt de darter aangelopen. Wanneer hij het podium oploopt, komt zijn tegenstander vanuit die hoek.” Je moet dus bedenken hoe je de darters vast gaat leggen, maar ook opletten dat je ze niet in de weg loopt. Lees verder

Flashback Friday: Ramptoerisme op de dijk

In Zwolle heeft tientallen jaren een energiecentrale gestaan: Centrale Harculo. Deze staat in de volksmond beter bekend als de IJsselcentrale. Hoe iconisch het gebouw ook was, je zag het van alle kanten al van ver, de sloop is al aan het vorderen. En daarmee verdwijnt, hoe lelijk het gebouw ook was, het gezicht van Zwolle.

Voor Weblog Zwolle heb ik regelmatig op de dijk gestaan om weer een stuk naar beneden te zien komen en verslaggeving te doen. Naast het feit dat je met de foto’s een stukje geschiedenis vast legt, is het ergens ook wel ramptoerisme. Je staat bijna juichend toe te kijken wanneer metaal en beton met veel gerommel en gekreun omlaag valt. Lees verder

Rondwandelen op bijzondere plekken in de stad

De Latijnse banken in de Grote of Sint-Michaëlskerk

Negen jaar heb ik in de stad Zwolle gewoond. Inmiddels ben ik er alweer net zo veel jaar weg uit deze stad. Toch is het nog steeds leuk om af en toe terug te keren. Vooral wanneer je een rondwandeling maakt door de binnenstad onder leiding van een gids. Je komt nog eens op plekken waar je anders nooit zou komen. En je ziet de interessantste dingen.

Gerrit van Dijk is zo’n gids die verhalend je de mooiste plekken laat zien en deuren weet te openen die voor veel mensen gesloten blijven. Aandachtig luisterend naar zijn verhalen, merk ik dat mijn gedachten tussendoor afdwalen en zich een beeld proberen te vormen van hoe het er in vervlogen tijden moet hebben uitgezien. Als fotograaf ben je voortdurend met beelden bezig, maar als beelddenker misschien nog veel meer. Lees verder

Avondje telefoongeschiedenis in het theater

Een avondje telefoongeschiedenis van Nokia klinkt enorm stoffig, maar is het verre van. Vanavond ben ik naar de voorstelling Pesetas van Van der Laan & Woe geweest. En zelfs na de zoveelste keer blijft deze voorstelling fijn om bij te wonen. Ja, serieus, ik ben de tel kwijt.

Wist je bijvoorbeeld dat de Nokia tune afkomstig is van het stuk Le Grande Valse van de Spaanse gitarist Francisco Tárrega? Helaas werd die beste man er lang niet zo bekend mee dan zijn stuk later zou worden. Lees verder

Wat je moet weten over concertfotografie

Concertfotografie is een aparte tak van fotografie. Immers je hebt geen mogelijkheid om dingen te stylen. Je moet het doen met de mensen, het podium en het licht die je wordt aangeboden. Dat kan soms maken dat je ver van het podium staat met heel veel fans voor je. Maar ook dat ze bij de band besluiten om het licht minimaal aan te zetten. Daar gaat je mogelijkheid om foto’s te maken.

Of toch niet? Tegenwoordige kunnen veel types camera’s overweg met weinig licht. Een laag diafragmagetal, 2.8 of lager, zorgt dat er veel licht door een grote opening je camera in komt. En zelfs met een ISO van 1600 of hoger heb je tegenwoordig steeds minder last van ruis. Toch heb je voor concertfotografie op een gegeven moment wel iets luxer materiaal nodig. Want door de relatief korte sluitertijden, weinig licht en bewegende mensen, worden grenzen van wat mogelijk is veelvuldig opgezocht. Lees verder

Zon, ridders, roofvogels en ander spektakel

Terug in het land der levenden, genoten van een weekend Middeleeuws Festijn Cannenburgh. Op dit soort festivals leer je ineens heel veel mensen kennen. Maar ook eindelijk gezichten achter namen op Facebook. Dat maakt dat je even kunt bijkletsen, overleggen, maar ook dat je op bijzondere plekken komt.

Nu wil ik niet zeggen dat je als bezoeker niet geweldige plekken kunt hebben om te fotograferen. Maar welke fotograaf kan zeggen dat hij met een ketelhelm op het veld van de belegering van Cannenburgh heeft staan werken om maar niet geraakt te worden door rondvliegende pijlen? (er schijnen beelden van te zijn!)

Hierbij een kort fotoverslag van twee dagen zon, ridders, roofvogels en ander spektakel. Lees verder

De eerste stappen als fotograaf op een nieuw festival

Vandaag (en morgen) is mijn werkveld het terrein van kasteel de Cannenburgh in Vaassen. Hier wordt dit weekend het Middeleeuws Festijn georganiseerd en dat houdt in dat er foto’s moeten worden gemaakt. Het is de eerste keer dat ik op dit festival sta te fotograferen en dat is stiekem best wel weer een beetje spannend. Maar gelukkig heb ik goed gezelschap van mijn collega Keshia met wie ik al vele festivals samen heb gewerkt.

Middeleeuws Festijn is een leuk kleinschalig openlucht festival met allerhande kraampjes, maar ook verhalen, workshops, roofvogels, een belegering en zelfs muziek. Gelukkig is het weer enorm opgeknapt. Dus de nodige sfeerbeelden zullen er zeker komen. Ik laat mij vooral verrassen en kijk mijn ogen uit. Lees verder

Flashback Friday: De laatste aflevering van de Kwis

Een van de weinige plekken waar ik geen camera mee naar binnen smokkel, zijn de plekken waar het ook echt niet mag. Toegegeven, in het theater mag het ook niet, maar er zijn nog wel eens concerten van artiesten met een lange staat van dienst waar het enigszins gedoogd wordt. Of anders, bij een toegift, wanneer het hele publiek toch al staat, kijkt niemand er van op dat je nog snel even je camera tevoorschijn tovert.

Studio Cé is een van de plekken waar ik gewapend met mijn mobiel voor en na de opnames van het tv-programma De Kwis snel wat foto’s maakte voor het archief. Vaak om je vrienden op Facebook te laten weten dat je weer bij een opname zat en dat je misschien wel te zien zou zijn tijdens de uitzending. Om dan gauw de mobiel weer weg te bergen en volop te genieten van de opnames. Lees verder

De chaos der voorbereiding voor een festival

Komend weekend wordt alles uit de kast gehaald om te fotograferen op een festival. Dat wil zeggen, ik ben me aan het bedenken welke spullen er mee moeten en welke ik beter thuis kan laten. Naast het feit dat je de nodige kilo’s meesleept, wil je voorkomen dat je niet teveel meeneemt. Aangezien er geen afgesloten ruimtes zijn, houdt het simpelweg in: rugzak ophouden.

Je staat er eigenlijk nooit zo bij stil dat een fotograaf tegenwoordig niet met een pocketcamera van 150 gram de deur uit gaat. In plaats daarvan weegt een body al gauw een kilo of meer. Even daargelaten of er al sprake is van een tweede body. Menig zoomobjectief bevat veel lenzen van geslepen glas. Dat maakt dat je ook per objectief een kilootje mag tellen. Plus, wanneer je geacht wordt om je werk direct te bewerken zodat dit het wereld wijde web op kan, een laptop. Lees verder